MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 30
แบบอักษร

TEA : 

" อะ อื้ออออ " ผมปล่อยให้น้ำชามันร้องจนพอใจ แล้วดึงมันเข้าห้องน้ำมาเลยผมบดจูบลงบนปากของคนตัวเล็กแรงๆ อยากจะระบายอารมณ์ร้อนๆ ในอกออกไปให้หมด

" รู้ไหมวะ ว่ามึงกำลังมีอิทธิพลต่อตัวกู " ผมถามน้ำชา พร้อมจัดการเสื้อผ้าตัวเองออกไปให้หมด ตัวน้ำชามันก็จัดการตัวเองเหมือนกัน ดึงมันเข้ามายืนใต้ฝักบัวพร้อมเปิดน้ำให้ราดลงมา

" ป๋า... " พอมันเรียกผมแบบนั้นผมเลยกดจูบลงบนปากมันเบาๆ ไม่ได้รุกล้ำอะไรเข้าไป แช่ไว้แบบนั้นสักพักก็ปล่อย

" หืม?? " ผมอาบน้ำให้น้ำชามันคือตัวมันนี่เกร็งจนผมอยากหัวเราะนั่นละ เวอร์นี้ก็น่ารักดีครับ

" มาเร็ว เดี๋ยวป่วย " ผมเรียกน้ำชาที่ยังยืนใต้ฝักบัวออกมาเพราะมันยืนทื่อแบบเกร็งแล้วเหม่อไม่ยอมขยับมาแต่ตั้งเริ่มอาบจนอาบเสร็จแล้วนี่ครับ

" อ๊ะ " ผมดึงมือน้ำชามันมาเช็ดตัวหน้ากระจกเลยในห้องน้ำเลย คิดว่ามันคงหนาวนะครับ ตัวสั่นนิดๆ ด้วย มืออะไรก็เย็นไปหมดไง มองเงาสะท้อนในกระจกแล้วก็เห็นมันมองผมอยู่

" เลิกอึ้งยัง? " ผมถามพร้อมใช้มือรั้งเอวมันเข้ามาเบียดกับตัวเองเข้าไปอีก ตาก็มองตามันในกระจก พร้อมกดจูบลงท้ายทอยขาวๆ ของคนตรงหน้า หอมชะมัด

มองคนตัวเล็กที่กำลังเดินสำรวจห้องผมอย่างเอาเป็นเอาตายจนเบื่อแล้วครับ นี่มันดึกแล้วไง น้ำชามันเดินรื้อมาเป็นชั่วโมงไม่เหนื่อยสักนิด

หลังอาบน้ำผมก็เอาเสื้อยืดให้มันใส่ แบบยาวลงมาถึงเข่าเลย เออกางเกงไม่ต้องใส่ วิวดีออกครับ มันคงเลิกอายผมไปแล้วมั้ง ส่วนพวกเฮีย เพื่อนผมกับเพื่อนน้ำชาผมออกไปไล่กลับหมดแล้ว ตอนแรกน้ำชามันก็ดื้อจะออกไปด้วย ผมเลยต้องดุไปอีก ว่ามันจะออกไปสภาพนี้หรอไง มันถึงยอมฟัง เสื้อผ้ามันก็ขนออกไปหมด ข้าวของเครื่องใช้ก็ไม่มีอะไร มันบ่นงุ้งงิ้งๆ เรื่องครีมทาผิวอะไรไม่รู้ ผมนี่มึนเลยครับ เลิกร้องไห้งอแงแต่กลายเป็นเด็กขี้บ่นสะงั้น

" มึงเหนื่อยไหมวะเนี่ย " ผมถามมันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ไง ผมว่าห้องผมมันไม่มีอะไรน่าสนใจเลยนะ

" ป๋าาาาา " วิ่งมาหาผมอีก เสื้อแม่งเปิดจนเห็นKหมดแล้วครับ

" เออ " ผมก็ตอบรับกลับไปนั้นละ คุยกับมันเรื่องเมื่อคืน มันบอกน้อยใจคิดเองห่าเหวไปว่าผมไม่เอามันแล้ว เลยเก็บผ้าเก็บผ่อนหนีตามชู้ เอออันหลังนี้ผมเติมเองไง ถ้ามันมีจริงนี่ได้ตายแน่ๆ

" ดีใจอ่ะ " แม่งยิ้มกว้างมาให้เลย ตัวมันก็ปีนขึ้นเตียงมากระดึ๊บๆ คลานมาหาผมที่นั่งอยู่กลางเตียงสะงั้น

เตียงผมมันกว้างไง ห้องนี้คือกว้างกว่าห้องนอนมันด้วย ถ้าเปิดประตูเข้าก็ต้องเดินเข้ามาอีกหน่อยจะเป็นเตียงนอนผม หน้าเตียงเป็นโซฟาตัวยาว แล้วก็มีทีวีเครื่องใหญ่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง ขวามือผมเป็นประตูกระจกเปิดออกไปจะเป็นระเบียง ข้างๆ ทีวีเป็นตู้เสื้อผ้า ถัดไปอีกเป็นประตูห้องน้ำ ห้องนี้ก็มีชั้นวางหนังสือข้างเตียงผมด้วย มีโต๊ะเล็กๆ ไว้ทำงาน

" เออ ง่วงยัง? " ผมดึงน้ำชามันเข้ามาใกล้ๆ อีกแทบจะเกยมาบนตัวผมแล้วด้วย

" นอนเยอะแล้วอ่ะ " มันก็พูดไปเรื่อยอีกนั่นละ พูดนั่นพูดนี่แต่ผมไม่รำคาญเลยสักนิด ดูเหมือนมันอารมณ์ดีแล้วด้วย ไม่อยากขัดปล่อยมันพูดไปครับ

" เจ็บไหมวะ " ผมก้มลงดูเท้ามันที่ยังปิดผ้าก๊อซไว้อยู่แล้วถาม นึกเรื่องนี้แล้วผมก็ผิดอีก คือตอนนั้นมันหงุดหงิดเรื่องมันกับคนชื่อทัชอะไรนั่นด้วยไง ผมแบบโมโหจนทิ้งถ้วยข้าวต้มออกจากมือเลย ไม่ได้ตั้งใจให้โดนมันจริงๆ หรอก แต่พอโดนแล้วผมก็ไม่อยากอะไรด้วยไง คนเป็นห่วงมันเสือกเยอะอีก หงุดหงิดสุดๆ ครับตอนนั้น

" เจ็บตรงนี้มากกว่า " น้ำชามันจิ้มที่อกข้างซ้ายของผม แล้วซบหน้าลงมาเลย

" ทำไงจะหายเจ็บ " ผมถามพร้อมลูบหัวมันเบาๆ มันกำลังอ้อนทำไมผมจะไม่รู้

" ไม่ต้องทำอะไรครับ แค่ป๋าเป็นแบบนี้ชาร์ก็ดีใจอ่ะ " มันว่าพร้อมเงยหน้ามาจูบคางผมเบาๆ ผมก็เลยก้มลงไปมองมันอีก ทำตัวน่ารักไง เมื่อก่อนทำไมผมไม่มองมันบ้างวะเนี่ย

" นึกว่ามึงจะตอบแบบ ให้กูรักมึงอะไรแบบนั้น " ผมบอกมันไปพร้อมยกมือมาเปิดทีวีเลื่อนหาอะไรดูไปเลื่อย มือข้างที่กำลังลูบหัวมันก็ยังคงลูบอยู่

" มันฝืนกันไม่ได้นี่ครับ ชาร์รู้ว่ายังไงป๋าก็ยังไม่ได้รัก " มันพึมพำเบาๆ แต่ผมฟังรู้เรื่องไง เลยใช้มือจับท้ายทอยบังคับให้มันเงยหน้ามาสบตาเลย

" เออกูไม่ได้รักมึง แต่ตอนนี้กูเสียมึงไม่ได้ไง " ผมบอกแล้วก้มลงกัดปากมันแรงๆ จนเลือดซิบเลย มันก็ร้องออกมาบ่นเจ็บบ่นอะไรไปอีก เที่ยงคืนแล้วครับ แต่ตัวเล็กมันแรงเหลือเพราะนอนไปเยอะแล้ววันนี้

" มึงชอบหรอวะ " น้ำชามันแย่งรีโมทไปเปิดหาการ์ตูนดูเรื่องนินจาอะไรไม่รู้ครับ มีตัวหัวสีเหลืองๆ ส้มๆ เป็นพระเอก ผมเคยเห็นพวกหนังสือการ์ตูนตั้งไว้ในห้องเหมือนกันก็เลยคิดว่ามันคงชอบ

มันไม่ตอบแต่ดูแบบโคตรตั้งใจจนตัวผมนี่หมดแรงจะดูต่อ คือผมก็ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ววะ นี่โคตรดึกจะให้อึดแบบมันคงไม่ไหว เลยบังคับให้มันปิดทีวี แม่งงอแงมาอีก บอกขอดูให้จบก่อนอะไรไม่รู้

" ชาร์ไปดูข้างนอกก็ได้ ป๋านอนเถอะ " อ้าวแม่ง งอนกูอีกครับท่าทางแบบนี้

" ไม่อยากนอนกับกู?? " พอผมถามเท่านั้นละ เจ้าตัวที่กำลังจะเปิดประตูออกไปจากห้องผมชะงักขาแล้วหันมามอง ตาโตๆ ของมันกำลังจ้องผมอย่างอึ้งๆ คือแม่งคงกำลังประมวลผลอยู่

" จะ จริงไหมอ่ะ? " พอคิดได้ก็ถามแล้ววิ่งมาไม่ปิดประตูอีกจนผมต้องดุให้กลับไปปิด

" เออ " ผมดึงมันขึ้นมานอนข้างๆ แล้วกอดแรงๆ แกล้งมันเล่นจนมันดิ้นมีหัวเราะมาด้วย อารมณ์ดีฉิบหาย

" อื้ออออ ป๋าครับ รักป๋านะ " แม่งบอกผมแล้วพยายามจะกอดผมทั้งตัวแต่มันตัวเล็กไง แขนก็สั้นไปตามตัวมันนั้นละ จนผมรำคาญเลยดึงมือมันมาจับไว้แล้วกอดมันไว้แทน

" นอน กูง่วง " ผมบอกแล้วจูบหน้าผากมันเบาๆ คือมันชินแล้วที่ต้องบอกมันทุกคืนแบบนี้

แสงแดดที่ส่องเข้ามาในห้องทำให้ผมตื่นขึ้น พร้อมมองคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด แม่งหลับอย่างสุขีมาก

" อื้ออออ " มันบิดตัวเล็กน้อย ดึงผ้าห่มที่คุมตัวขึ้นไปปิดหน้าเลยด้วย คงรำคาญแสงที่รบกวนการนอนมันมั้งครับ

ผมลุกขึ้นเบาๆ แล้วเดินมาจัดการธุระตัวเองในห้องน้ำเลย มองนาฬิกาแล้ววันนี้ผมตื่นเช้ากว่าปกติหน่อยนี่มันเพิ่งหกโมงมั้งครับ แต่เมื่อคืนมันหลับแบบสบาย ไม่รู้ว่าผมไม่ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว เมื่อก่อนผมเที่ยวไง ออกทุกคืน กว่าจะได้กลับมานอนจริงๆ ก็เกือบเช้า อาจเป็นเพราะคนตัวเล็กด้วยก็ได้ที่ทำให้ผมหลับเต็มอิ่มสักที

เดินออกมาเห็นน้ำชามันนั่งเอามือขยี้ตา แต่พอมองดีดีเหมือนมันเช็ดน้ำตามากกว่า คือตื่นมาก็ร้องเลยไงวะ เป็นอะไรอีกไม่รู้ครับ ผมเลยรีบก้าวขาเดินมาหามันบนเตียงเลย

" ร้องทำไมวะ " ผมถามแล้วใช้มือเช็ดน้ำตาให้มัน น้ำชามันโผล่เข้ามากอดผมแล้วบ่นห่าไรไม่รู้ผมฟังไม่รู้เรื่อง ผมเลยดุให้แม่งไปอาบน้ำอะไรให้เรียบร้อย

" จะแดกไร กูจะพาไปข้างนอก " น้ำชามันกำลังให้อาหารไอหมาหม่าว ชุดที่ใส่ก็ชุดเมื่อวานของมันนั่นละ ผมให้แม่บ้านเอาไปซักแห้งแล้วมาส่งเมื่อเช้า

ถามเรื่องที่มันร้องเมื่อเช้ามันก็บอกแค่ฝันร้าย ผมก็ไม่อยากเซ้าซี้ไง เลยปล่อยๆ ไป ขึ้นรถมาน้ำชามันเงียบกว่าปกติ ไม่รู้เป็นอะไรอีกจนผมทนไม่ไหว จอดรถข้างทางเลยแม่ง

" มึงเป็นไร? " ผมถามพร้อมมองมันนิ่งๆ ตัวมันก็หันมามองผม ตัวมันไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่กัดปากอยู่นั่นละ

" ต้องให้กูถามซ้ำหรอวะ? " คราวนี้เสียงผมมันดุขึ้นไง น้ำชามันเลยสั่นห้วไวไว

" คือว่า ชาร์แค่กังวล " บอกแค่นี้กูจะไปรู้กับมึงไหมล่ะ

" เรื่อง??? "

" เรื่องที่ป๋าเป็นงี้แหละ ชาร์ไม่รู้ว่าควรทำตัวแบบไหนตอนอยู่ข้างนอก " เออวะ ปกติเมื่อก่อนผมก็นิ่งใส่มันไง แต่ตอนนี้คือกูโคตรชัดเจนแล้วนะ

" เอาที่เป็นมึง ไม่ต้องสนใจอะไร กูโอเคร " ผมบอกมันไป พร้อมหันมาออกรถเลย น้ำชามันเลยหายเกร็งไป ทีนี้พูดไม่หยุด พูดเรื่องรับน้องที่มอ มันก็นินทาเพื่อนผมให้ผมฟังเออดีครับ แม่งไม่กลัวกูเอาไปฟ้องเลย

หึ พอผมใจดีด้วยเด็กคนนี้ก็ทำตามใจเยอะขึ้นเลยสินะ น่ารักจริงๆให้ตายเถอะ อยากฟัดให้จมเขี้ยว

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น