MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 28
แบบอักษร

**ไรท์ได้คำแนะนำมาว่าคำว่า "หรอ" มันไม่มี มันน่าจะเป็นภาษาพูด ต้องใช้คำว่า "เหรอ" แทนนะคะ ไว้ไรท์จะไปไล่แก้ตั้งแต่ตอนแรกอีกรอบ ฮือ มายก๊อดดดดดดดดดดดดด 

TEA : 

" น้ำชาครับ " ผมเรียกตัวเล็กมันเบาๆ คือตอนนี้เย็นแล้วไง เขามีรับน้องกันด้วย แต่น้ำชายังไม่ตื่น อาจเป็นเพราะไม่ได้นอนแล้วก็กินยาไปด้วย เลยทำให้หลับลึก 

" ปล่อยน้องมันนอนก็ได้ เดี๋ยวกูเคลียร์เอง มึงอยู่เฝ้าเลย ที่เหลือลุก " เฮียศรเปิดประตูเข้ามาบอกในห้องนอนของสโมแล้วก็ออกไปเลย ได้ยินเหมือนพวกเพื่อนผมมันบ่นกันใหญ่ ปกติแล้วพวกแม่งชอบโดด คนอื่นก็คุมกันไป แต่วันนี้เฮียศรแกลงมาคุมด้วย ไม่ไปคอขาดได้ครับ 

ผมไม่ได้นั่งเฝ้าน้ำชาตลอด แต่เพิ่งเข้ามานี่ละ คุยกับพวกเฮียมันเพลิน พอตอนนี้เพิ่งรู้ตัวว่าโคตรง่วงเหมือนกัน ยิ่งมานั่งดูน้ำชามันนอนแล้ว ตาผมมันจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ แต่ไม่อยากนอนที่นี่แล้วไง โคตรเย็น มีหวังหลับยาว 

แกร๊ก ~~ 

" กลับไหมวะ กูไปส่ง " ไอคีย์มันเปิดประตูเดินเข้ามาเลย เออ สภาพผมถ้าให้ไปเองก็คงไม่ไหวแล้ว 

ผมอุ้มน้ำชาแล้วมาที่รถของไอคีย์เลย มันบอกเดี๋ยวพรุ่งนี้แวะรับ รถค่อยมาเอาพรุ่งนี้ก็ได้ครับ ส่วนซอล เดี๋ยวพวกเฮียพาไปส่งคอนโดผมอีกที น้องมันจะได้ไม่ขาดรับน้องโดยไม่จำเป็น ตอนแรกผมก็ไม่อยากให้ไปเท่าไหร่ เพราะแบบนี้เท่ากับว่าไอคีย์มันต้องไปที่ห้องผมด้วยไง แต่ก็เออแม่งยังไงเขาก็รู้เรื่องน้ำชาหมดแล้ว ผมก็ปล่อยๆให้เขาไปกัน อยากมาก็มา เต็มที่ครับ 

" โฮ่งงงง โฮ่ง ๆ " เสียงไอหมาหม่าวตัวป่วนดังมาแต่ไกลพร้อมตัวมันที่วิ่งหรือกลิ้งมาก็ไม่รู้ครับ 

" ยังอยู่อีกหรอวะเนี่ย " ไอคีย์ก้มลงไปอุ้มไอหม่าวขึ้นมาเลย มันสนิทกันครับ ยิ่งกับไออาร์มแล้วคงเป็นคู่หูคู่แดกกันเลย แดกได้ไม่มีหยุดทั้งคนทั้งหมา 

" เออ จะให้เอาไปไหนวะ " ผมตอบไอคีย์พรัอมอุ้มคนที่หลับไม่ยอมตื่นเข้ามาในห้องเลย วางน้องมันนอนที่โซฟานี่ละ ไม่ต้องไปไหนไกล เพราะเดี๋ยวคงจะตื่นแล้ว นี่มันเย็นมากแล้วด้วยไง 

คีย์มันถามแบบนั้นเพราะหมาหม่าวมันอยู่กับผมมานานแล้ว ไม่ค่อยอยากพูดถึงเจ้าของตัวจริงสักเท่าไหร่ ทุกอย่างมันก็เป็นอดีตไปหมดแล้วไง หม่าวมันอยู่กับผมก็ต้องเป็นหมาผมนั่นละ ส่วนคนที่ซื้อมันมาอยู่ด้วยจริงๆ ก็ลืมมันไปดีกว่าครับ 

" ไม่เอาน้องไปนอนในห้องวะ " คีย์มันถามไม่พอ มือนี่ปัดปรอยผมที่บังหน้าน้ำชาออกให้อีก อยากรู้จริงๆครับว่านี่แม่งไม่คิดอะไรจริงนะหรอ 

ผมไม่ตอบอะไรแต่เดินมาจัดการตัวเองในห้องสักหน่อย เข้ามาแล้วก็รู้สึกเหมือนมันอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ ผมไม่เคยให้ใครเข้ามาแม้กระทั่งแฟนเก่านะครับ จะพูดได้ว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัวมากๆเลยก็ได้ ด้วยความไม่ชอบให้ใครเข้ามาในเขตของตัวเองมากเท่าที่ควร ห้องนอนจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมได้ทำอะไรตามใจตัวเองแบบสุดๆ 

เดินออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาจากห้องนั่งเล่นนิดหน่อย รู้เลยว่า พวกเฮียแม่งคงมาแล้ว ชั่งแม่งเถอะครับ ยังไงซะก็คนกันเอง ลองคิดดูแล้วเขารู้เรื่องน้ำชามันหมดละ ก็คงไม่เป็นไรหรอกแบบนี้นะ 

ผมลองคิดดูแล้วว่าบางครั้ง อดีตมันคงกำหนดอนาคตไม่ได้จริงๆ ผมจะมองใครหรือตั้งแง่ ตั้งกำแพงห่าเหวอะไรกับใครก็มองจากคนในอดีตไม่ได้ เรื่องของน้ำชาผมคงต้องคุยกับน้องมันใหม่ บางครั้งผมก็ไม่อยากเสียอะไรไปโดยที่ยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองแบบนี้ 

" โถ่วๆ ชาร์ไม่ต้องไปสนใจเหี้ยมันมากหรอกเชื่อเฮีย หาใหม่แม่งเลย ถ้าแม่งไม่ยอมชัดเจนเดี๋ยวเฮียหาใหม่ให้ชาร์เอง รับรองว่าเด็ดกว่าปริ้นมันแน่นอน " ผมยืนมองเฮียศรพูดให้น้ำชาที่กำลังนั่งทำหน้าเอ๋อๆ โง่ๆ ฟังอยู่เงียบๆ ตรงประตูห้องนอน เหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นผมออกมาแล้วไง 

" เอ่อ... " น้ำชามันคงติดอ่างไปเรียบร้อย แบบมันหันซ้ายหันขวาทีจนหันมาเห็นผมยืนอยู่ก็เลยทำตาโตจนจะถลนออกมาได้อยู่แล้ว 

" อ้าว ออกมาแล้วหรอวะ กูกำลังเสี้ยมเลย " เฮียศรแม่งกกวนตีนฉิบหายถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ผมนะ กูแบบ ตีด้วยตีนไปนานแล้ว 

" อยากได้ใหม่หรอวะ " ผมไม่สนใจเฮียมันกับคนอื่นๆ ทำยุแยงให้น้ำชามันหาใหม่ แต่ถามพร้อมเดินเข้าไปหามันที่นั่งอยู่โซฟาตัวยาวคนเดียวเลย 

" ไม่ใช่นะ " น้ำชามันลนตอบผมไม่พอแต่ลุกจะเดินเข้ามาหาผมอีก แต่เหมือนจะยังไม่หายมึนจากฤทธิ์ยาอะไรด้วย เลยทำให้มันเซจะล้ม ดีนะครับที่ผมดึงมันไว้ทันไม่งั้นนึกสภาพมันไม่ออก... 

" ทำดีดี " ผมบอกเสียงดุดุเลย คือแม่งช่วงนี้มันชอบทำผมหงุดหงิดไง ผมบอกให้ยืนดีดีแม่งดิ้นจะไม่ให้ผมจับ เออ!! 

" อ้าวๆ กูเพิ่งบอกอย่าเอาแต่ดุไอสัส " เฮียศรแม่งก็นะ 

" หุบปากบ้างเถอะมึงนะ " เฮียคินแกคงทนกับความเสือกไม่ไหว ก็เลยห้ามแทนผมก่อนเลย ไม่งั้นผมอาจจะโดนตีนเฮียเพราะฟิวขาดได้ 

ผมดึงน้ำชามันลงมานั่งข้างๆ กันที่โซฟาตัวเดิมนั่นละ มองด้านขวาที่ตอนนี้มีเฮียคินนั่งตรงที่ตั้งแขนของโซฟาเดี่ยวที่เฮียศรแกนั่งอยู่สองคนก็เถียงกันไปมาอยู่นั่นละ ด้านซ้ายของผมเป็นไอคีย์ที่นั่งอ่านหนังสือบริหารอะไรสักอย่างแบบไม่สนใจใครสักคน ตรงหน้าของผมถัดจากโต๊ะเตี้ยๆ ไปหน่อยก็เป็นไอธามกับไอบลูที่เล่นเกมกันอย่างเมาส์มัน ข้างๆ พวกมันเป็นเพื่อนของน้ำชา เดี๋ยวนะครับพวกนี้แม่งมาได้ไง แถมครบเลยด้วย 

" กูชวนมาเอง " ไอคีย์มันเงยหน้ามาบอกผมโดยไม่ต้องถามแล้วหันกลับไปอ่านหนังสือต่อ เออกูได้คำตอบแล้วก็ควรพอใจสินะ 

น้ำชามันก็ก้มหน้าไม่ยอมมองอะไรเลย ผมไม่อยากสนใจหรอกครับ ถ้าไม่เห็นว่าแม่งทำท่าจะร้องไห้อีก ไอหมาหม่าวเหมือนมันรู้สึกหรืออะไรถึงได้วิ่งมาเอาขาหน้าเขี่ยขาน้ำชาจนมันต้องอุ้มขึ้นมาวางบนตักเลย 

" หิวมั้ย? " ผมดึงให้น้ำชามันพิงมาที่พนักพิงด้านหลังเอามือโอบเอวตัวเล็กมันไว้เลย ไอหม่าวหลับไปแล้วบนตักน้ำชา 

" ไม่ครับ " ตอบเบาๆ แต่ไม่ยอมเงยหน้ามองผม เออดีจะร้องอีกแล้ว ผมแม่งคือไม่รู้จะทำยังไงกับน้ำตาน้ำชาแล้วครับ 

" ง่วงก็นอน " ผมก้มลงไปพูดข้างหูน้ำชาเลย คือแบบเหมือนมันจะไม่อยากมองผมจริงนั่นละ 

" มะ... " น้ำชามันกำลังจะตอบแต่ผมขี้เกียจฟังมันพูดแล้วไง เลยกดหัวให้ซบลงมาที่อกแรงๆ เลย 

" นอน เดี๋ยวปลุกกินข้าว " ผมบอกดุดุเลย ดูก็รู้ว่ามันง่วงแต่ก็ฝืนไง สักสองสามทุ่มค่อยปลุกกินข้าวคงไม่เป็นไร เฮียมันก็โทรไปสั่งไว้แล้วด้วย 

พวกเฮียพวกเพื่อนผมกับเพื่อนน้ำชามันก็คุยกันไปเรื่อย แย่งกันเล่นเกม เถียงกันไปมา ไม่ได้สนใจน้ำชาที่มันหลับอยู่เลยสักนิด แต่ก็ดีที่น้ำชามันหลับสนิทไม่ตื่นมางอแงอะไรตอนนี้ สองทุ่มแล้วกับข้าวที่เฮียสั่งไว้ก็มาส่ง เยอะแยะเต็มไปหมด แต่ผมยังไม่อยากปลุกน้ำชามันไง นอนไม่เต็มอิ่มเดี๋ยวก็งอแงอีก แต่ถ้าปล่อยมันนอนแล้วหิ้วท้องไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ คงหิวไม่ใช่เล่นๆ ด้วย 

" ลุกเร็ว กินข้าว " ผมพูดข้างหูน้ำชาเลย แต่มันไม่ยอมตื่น ครางอื้ออึงมานิดหน่อยก็หลับต่อ เออดีทำไงครับทีนี้ 

ไอคีย์มันเอาผ้าเย็นมายื่นให้แบบพร้อมใช้งาน ผมเลยเอามาแปะหน้าน้ำชาที่นอนพิงผมอยู่ สะดุ้งเลยครับ แบบผ้าเย็นมันเย็นจัดด้วยไง ที่นี้หันซ้ายหันขวา หน้าตาโคตรตื่นจนผมต้องบอกให้ลุกไปล้างหน้าล้างตามากินข้าว น้ำชาก็เก็บผ้าเย็นไปทิ้งแล้วเข้าห้องตัวเองไปเลย แต่คือน้ำชามันไม่ยอมพูดหรือมองหน้าผมเลยนี่ละที่ทำผม โคตรหงุดหงิด 

" ตามไหม แบบนี้คงไม่รู้เรื่องสักที " เฮียคินแกบอกผมแล้วหันไปเถียงกับเฮียศรเรื่องอะไรอีกก็ไม่รู้ครับผมไม่ได้ตั้งใจฟังแต่มองประตูห้องน้ำชามันเงียบๆ 

สุดท้ายก็ทนความกดดันจากพวกเฮียไม่ไหวไง นึกว่าลืมเรื่องผมกับน้ำชาไปแล้ว ลืมเหี้ยอะไร! เถียงกันเสร็จก็มองผมแบบ ถ้ามึงไม่ตามน้องมันไปกูจะจัดการมึงอะไรทำนองนั้น 

เอาไงก็เอากันครับ ตามไปคุยจะได้รู้เรื่องกันสักทีด้วย เห็นแม่งร้องไห้น่าสงสารเกินไปครับ ใจผมเองก็รู้สึกเหมือนทรมานไม่แพ้กันเลย 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น